GİZLİDEN GİZLİ / Kerem Sefaî/Denver

Beni sordun: Yandım, küle karıştım
Yaşım geldi ben de ele karıştım
Yağmur oldum coşkun sele karıştım
Aşkın ırmağında aktım gizlice

Sessizce gönlümü Allah’a açtım
Göklere bakarken kendimden geçtim
Umutlar katılmış badeler içtim
Şimşeklere döndüm çaktım gizlice

Soru olup her bir dile dolandım
Kâh ben soru sordum kâh sorgulandım
Hikmet kapısına vardım, dayandım
Sırayı, töreyi yıktım gizlice

An oldu kimsesiz ve yalnız kaldım
Bütün sevenlere haberler saldım
Ömür denizinde diplere daldım
Umut incisine baktım gizlice

Düşlerim ağzımda bir parmak baldı
Daha uyanmadan bin hırsız çaldı
Sorduğum her sorum cevapsız kaldı
Bütün kitapları yaktım gizlice

Mecnun olup Leyla’m ile tanıştım
Bazen küsüp bazı zaman barıştım
Gökte güneş yerde kumla karıştım
Kendimi yoluna döktüm gizlice

Özlemin ninnisi uyuttu beni
Gurbetin soğuğu büyüttü beni
Taştan değirmenler öğüttü beni
Tezgâhtan ezilip çıktım gizlice

Yurdumdan kokunun girdiği camı
Kapatmam, getirsin bana şifamı  
Elden gizlediğim özel duamı
Gecenin saçına taktım gizlice

Kerem Sefaî’yim dillenmez derdim
Menzili belirsiz yolda giderdim
Kutlu değirmende kendime geldim
Cefayı, sefayı çektim gizlice…

Kerem Sefaî/Denver