GÖNÜL SANA DEDİM Kİ! / A S DEMİRCİ

Gönül sana dedim ki: Engin olma ezerler
Serme yere kendini, derini de yüzerler
Sözünün incisini ipliklere dizerler
Elde görür, saçını yolar-ağlarsın gönül!

Gün mü vurdu yüzüne, ak tel mi var kaşında
Duyguların ilkbahar, aklın ömrün kışında
‘Kurudu çoktan!’ denen bir çeşmenin başında
Kendini unutur da dolar-ağlarsın gönül!

Eller gülüp oynar, sen, bir hayalin yasında
Bilmem neyi bekledin, tükenme dünyasında
Yalnızlık sarar sanki kırmızı ortasında
Beyaz açmış gül gibi solar-ağlarsın gönül!

Dünya dipsiz kuyuymuş, ne atsan doymayacak
Toplayacak geride kimseyi koymayacak
Bilsen ki bir yer vardır, kimseler duymayacak
Orda sesini göğe salar-ağlarsın gönül!

Kendini kurtarmadın Nuh’tan kalan tufanda
Bir yanında özgürlük, sevenler diğer yanda
Tüm kapılar yüzüne kapandığı zamanda
Bir kapı var orayı çalar-ağlarsın gönül!

Ne bahçede gül biter ne de dağın odunu
Dinleme hiç inleyen elin keman-udunu
Madem inandın Hakk’a kaybetme umudunu
Gün gelir mutluluktan güler-ağlarsın gönül!

(A. S. DEMİRCİ)