YOLDA

YOLDA

Düşünce dehlizinde dolanan bir engerek

Gibi kıvrılan hüznün ardındaydı sürüler

Aşkın kış uykusunda bana gönüldaş gerek              

Kuşatmasın çevremi gömülmemiş ölüler

Yola çıkmıştım beni kovan bu dokuz köyle

Düşüme zindan oldu darağacı kucaklar

Topla, çıkar, çarp ve böl; ne işe yarar söyle

‘Ben var isem biz varız!’ diyemeyen dudaklar

Küflenmiş görüşleri ilim sandım önceden

Kör karanlık içinde bakışlarım bulandı

Çıkış yolu aradım çırpındığım geceden

Kendimle konuşurken söz dilime dolandı

Beynimdeki balyoza dedim ki: ‘Ne olur dur!’

Gönlümde bir burkuntu, sancılanır sol yanım

Zihnim savaş alanı, yatağım diken olur

Baş yastığım taştandır, uykusuzluk yorganım

Kalbim yorulduğunda, hayal beşiklerinde

Yıllar yılı uyuttum geçmedi yorgunluğum

Merhamet kapısının ıslak eşiklerinde

Söylenmez acıların zehrinden durgunluğum

İçimin çöllerinde yalın ayak koşarken

Duvarı doğrultulmuş yetimleri okşadım

Dile gelen sözlerim karanlığı yakarken

Ört yaramın üstünü ben rolümü oynadım

Ağır gelen her yükü vurdum kendi sırtıma

Yüreğim bu dağları kaldırır mı demedim

Hep merhamet bekledim içimdeki yıkıma

Neyim varsa terk ettim kendimden gidemedim

Sorma gönül göğümde nedendir bu karanlık

Bakma yine sen benim başımı eğdiğime

Bedeli ömür olan yanlışım var bir anlık

Ağladım ıssızlarda, ‘bal’ dedim, yediğime

Beklemedim dünyanın sefasını süreyim

Nerde yanardağlar var ben hep orda bulundum

Son sözümü demedim, onu da söyleyeyim:

Rabbim! Sen bilmez misin, ben hep senin kulundum

Bilmez misin ey Rabbim! Ben hep senin kulundum…