iman, acıyı yok etmek için var değildir. İman, acıya rağmen rabbini kaybetmemektir.

bu benim imtihanım. biliyorum...
"bu benim imtihanım."
insan bazen bunu söyleyebilecek kadar olgunlaşıyor. dili söylüyor, aklı kabul ediyor. 
ama ne garip…
kalbi aynı cümleye yetişemiyor.
"biliyorum..."

evet biliyorum. her şeyin bir hikmeti var. allah kimseye taşıyamayacağı yük yüklemez. 
gecenin de bir sabahı vardır.
biliyorum...

ama hani “içim yanıyor ilahi, valla” diye göğe baktığınız anlar olur…
işte insanın en sahici hâli de belki burasıdır.

müslümanlar, güzel insanlar;
kuşatıldığınız anlar olur ya... çaresiz kaldığınız diyorum işte bilirsiniz...
bilmez mi insan hiç!
eşten, yardan, evlattan, maldan, sağlık sorunlarından gönüllerin dağlandığı
o anlarda, tam da o anlarda 
iman, acıyı yok etmek için var değildir.
iman, acıya rağmen rabbini kaybetmemektir.

yakub aleyhisselâm da biliyordu. oğlu yusuf'u rabbinin koruyacağını...
yusuf suresinde İlk ayetinde yusuf'un rüyasını yorumlarken finalin nasıl biteceğini ne olacağını biliyordu 
ama gözlerini kaybedinceye kadar ağladı.
çünkü bilmek başka, özlemek başkaydı.

biz bazen güçlü görünmeyi tevekkül zannediyoruz.
oysa kul, rabbinin huzurunda ağlayabildiği kadar kuldur.
secdeye düşen gözyaşı,
isyan değildir. bazen en temiz duadır.

belki de imtihan dediğimiz şey, başımıza gelen değil;
içimizde yanan ateşle rabbimize yabancılaşmadan yolda kalabilmek,
yaşayabilmektir.
çünkü ateş sadece yakmaz.
bazı ateşler pişirir. ham olanı olgunlaştırır.
kendi cv’sine hayran olanların
kendine olan o güveneni kırar, allah'a güveneni büyütür.

kur'an'da rabbimiz, "şüphesiz zorlukla beraber bir kolaylık vardır." buyurur. 
dikkat ediyorum... zorluktan sonra demiyor.
zorlukla beraber diyor.
demek ki kolaylık bazen henüz gelmemiş değildir; acının içinde gizlenmiştir.
biz yanarken onu fark edemiyoruz.

ey dost...
her yaranın hemen kapanmasını bekleme. bazı yaralar kapanmaz;
kalbe pencere olur.
o pencereden rahmet girer, merhamet girer, dua girer.

ökkeş bi ah çekti ki o ara 
hangi yaranın dağladığı gönül acısı bilinmez;
“ve galiba allah, en çok da içi yanarken kendisine sığınan 
ve taşkınlık yapmayan kullarını sever.”
dedi ve sustu...

paylaşmaya değer gördüğünüz yazılarımın dilediği kısmı dahil dostlarınıza ikrama açıktır.
bir gönle daha temas etmek iyidir. valla!