bana bütün yolu gösterme rabbim

ilahi!
ben bilmem.
aslında bunu söylemek kolay değil.
insan bilmediğini kabul etmek istemiyor. 
bir şey hakkında fikri varsa, onun doğru olduğuna inanıyor.
bir yol görüyorsa o yolun doğru yol olduğunu düşünüyor.
bir şeyi çok istiyorsa, mutlaka kendisi için hayırlı olduğunu sanıyor.

ben de böyleyim.
kaç kere “işte böyle olacak” dedim, olmadı.
kaç kere bir şeyin benim için çok iyi olduğunu düşündüm, 
sonra iyi ki olmadı dedim.
kaç kere kapanan bir kapının arkasından üzüldüm, 
sonra o kapının kapanmasının belki de benim için bir rahmet olduğunu gördüm.
ama insan bunu o anda göremiyor.
çünkü ben sadece önümde olanı görüyorum.

sen ise benim göremediğimi de biliyorsun.
ben bir olayın başına bakıyorum, sen sonunu biliyorsun.
ben bir insanın hayatımdan çıkmasına üzülüyorum, 
sen belki o ayrılığın beni nereye götüreceğini biliyorsun.

ben bir şeyin gecikmesine kızıyorum, sen belki daha hazır olmadığımı biliyorsun.
ben “neden?” diye soruyorum.
sen bazen cevap vermiyorsun.
sadece başka bir kapı açıyorsun.
belki de iman biraz burada başlıyor.
her şeyi anlamakta değil.
anlamadığım halde Allah’a güvenebilmekte.

“ben bilmem” demek, hiçbir şey düşünmemek değil.
aklı bir kenara bırakmak da değil. sadece aklımın her şeyi bilemeyeceğini kabul etmek.
çünkü bazen kendi düşüncemizi hakikat zannediyoruz.
kendi istediğimizi hayır sanıyoruz. 

başımıza geleni hemen iyi veya kötü diye isimlendiriyoruz.
oysa daha hikâyenin ortasındayız.
belki de insanın en büyük yanılgısı burada.
hikâyenin ortasında sonunu bildiğini sanıyor.

hele birde görüp veya duyduğum anına şahit olduğumuz sayısız olayda muhataba söylendiğimiz, kızdığımız işlerimiz var ya! kanaat oluşturduğumuz 
hikâyenin 
sonradan çok farklı olduğunu anladığımız, olaylar ve kişilerle ilgili mahcup olduklarımız.ah!

ben bilmiyorum rabbim.
hangi yolun beni sana daha çok yaklaştıracağını bilmiyorum.
hangi isteğimin benim için hayır olduğunu bilmiyorum.
hangi insanın hayatımda kalmasının, hangisinin gitmesinin benim için daha doğru olduğunu bilmiyorum.
bazen çok istediğim şeyin peşinden gidiyorum.
sonra dönüp bakıyorum ve diyorum ki:
iyi ki olmamış.
demek ki ben isteğimi biliyormuşum ama ihtiyacımı bilmiyormuşum.
işte bunu sana bırakmak istiyorum.

benim yerime her şeyi yap demiyorum.
ama benim göremediğimi gör.
benim seçemediğimi seç.
benim acele ettiğim yerde beni durdur.
ben bir kapıya çok ısrarla vuruyorsam ve o kapı açılmıyorsa, belki de beni o kapının önünden çevirmek istiyorsundur.
ben bunu anlayamayabilirim.
sen anlarsın.

bana bütün yolu gösterme rabbim.
çünkü bazen insan yolun tamamını görmek istiyor.
nereye gideceğini,
ne yaşayacağını, sonunda ne olacağını bilmek istiyor.
ama belki de bütün yolu görseydim sana bu kadar ihtiyaç duymazdım.

bana bugün atacağım adımı göster.
yarını sana bırakmayı öğret.
çünkü ben kulum.

kul olmak belki de her şeyi bilmek değil.
bilmediği yerde Allah’a güvenebilmek.

ben hayatımı kendimce planlıyorum.
sen bazen planımı bozuyorsun.
önce üzülüyorum.
sonra zaman geçiyor.
ve anlıyorum ki sen benim planımı bozarken aslında beni kaybettiğim bir şeyden değil, belki de bilmediğim bir zarardan koruyormuşsun.
bunu her zaman anlayamıyorum.

ama artık her şeyi anlamam gerektiğini de düşünmüyorum.
bazı şeylerin anlamını zaman gösterecek.
bazılarını belki hiç öğrenmeyeceğim.
ve buna rağmen sana güvenebilmek istiyorum.

ben bilmem.
sen bilirsin.
ben görmem.
sen görürsün.
ben bir yol ararım.
sen yol açarsın.

ama senden istediğim yalnızca yol açman da değil.
beni o yolda değiştirme gücünü de ver.
çünkü bazen değişmesi gereken yol değil, benim.
bazen açılmasını beklediğim kapı değil, benim kalbim.
bazen çözülmesini istediğim mesele değil, benim meseleye bakışım.

rabbim…
ben her şeyi bilmek istemiyorum artık.
bana bilmediğimi bilmenin huzurunu ver.

her cevabı değil, sana güvenebilecek bir kalp ver.
her yolu değil, doğru istikameti ver.
ve bir gün geriye dönüp baktığımda, bugün anlayamadığım bazı şeylere bakıp sadece şunu söyleyebileyim:
“meğer ben bilmiyormuşum.
ama Allah biliyormuş.”

belki benim bütün meselem de bundan ibaret.
ben bilmem.
sen bilirsin.
benim için seç.
beni doğru yere götür.
ve ben yolu anlayamasam bile,
yolu açana güvenmeyi unutmayayım.

paylaşmaya değer gördüğünüz yazılarımın dilediği kısmı dahil dostlarınıza ikrama açıktır.
bir gönle daha temas etmek iyidir. valla!