burası dünya, burada işler hep yarım kalır

ne çok söyleniyoruz. farkında mısınız?
başımıza gelen
canımızı acıtan, inciten, bizleri rahatsız eden olaylar için 
tepkilerimizdeki aşırılıklarımız var ya 
çok zaman üzüntüden kahrolan
o ara dilimize sahip olamadığımız için hoyratça cümleler kuran bizlerden bahsediyorum.

hayatın getirdiklerine karşı öyle aciz ve öylesine fukara ve biçareyken 
kurguladığımız gelecek çok zaman önü kesilince ne bileyim işte bilirsiniz
sesimiz ne kadar çok çıkıyor öyle…

“aceleci” diyor ya insan için aziz kitap,
olanın ne getireceğini bilmeden zıplıyoruz.
kişinin kendini önemsemesi illa ki gerekiyor ama 
nereye kadar? evet nereye kadar?
yarının ne getireceğini bilmeden 
başımıza gelen ve 
musibet olarak algıladığımız sayısız günlük yaşanmışlıklarımız oluyor,
mutmainliği fukara olan kalbi dünyamızın gösterdiği refleksler
çok zaman sonraki gelen günlerde utandırıyor bizleri…
ah! yaşadığımız şer diye bildiğimiz olayların nerelere döneceğini
biraz bekleyebilseydik keşke…

mülkün sahibi olan rabbimizin bizim için takdir ettiği şer bildiklerimizi 
hayra çevirsin diye duaya dursak 
telaşsız ve bir o kadar sükunetle
dur bakalım,
belki de  arkasından ne gelecek ki diye merakla gözlesek şöyle.

yolun getirdiklerinin ve her şeyin sahibi Allah olduğunu anlayabilsek en kalbi duygularla.

yolun, yolcu olmanın belki de en önemli öğrettiği şey 
çok kısa zaman diliminde musibet diye üzüldüğümüz ve söylediğimiz şeylerin 
ne hayırlara gebe olduğunu öğretmesi eşsizdir.

ramazanda iran üzerinden türki cumhuriyetleri görmek için yola düşerken 
kontağı çevirdiğimde 
"ilahi binemeğime güç yetiremem. güç ve iktidar sahibi sensin
ona boyun eğdirdiğin için sana hamdolsun" derken yola düşmüştüm.

dile kolay 4 bin km ötede uzak diyarlarda bir başınıza türkmenistan sınırında 
vizenin kapıda alındığını ankara türkmenistan elçisinin kendi ağzından duyan biri olarak serahs sınır kapısına geldiğimde görevliler 
"kapıda vize verilmiyor
vizesiz olmaz, geçemezsiniz" dediğinde 
türkmenistan üzeri özbekistan tacikistan kazakistan ve civarı gidecegim yolun önü kesildi ve 
meşhed türk elçiliğinin özel ilgisine rağmen vize almam mümkün olmayınca 
hanıma dönüp tebessüm etmiş
yolun sahibi Allah buraya kadar diyor 
vardır bir hayır bakalım göreceğiz derken 
direksiyonu tekrar dönüş için türkiye'ye kırmıştım 

biliyor musun dost ?
rabbim terbiye edenlerin en güzeli, o ne güzel bir vekil ki 
konya’ya gece saat 3’te sahur önü girdim,
konya şehir hastanesinin önünde 
eve 14 km kala 
araba önce tekledi sonra arızaya geçti sonra sağa çek ve dur diyen kırmız komutla 
motor stop etti.

durdum, geriye yaslandım derin bir nefes aldım ve yüzümüzde oluşan sevinç dalgasıyla  hanımla bakıştık
ilahi sen muhakkak ki alemlerin rabbisin
türkmenistan'ın kazakistan'ın steplerinde aynı arızayı verseydi araba
bu ülkelerde benzer markası bile olmayan arabamı kime nasıl yaptırırdım ki diye 
çocuklar gibi sevindik...
sonra çağırdığım çekiciyle sanayiye götürülmesi 15 dakikamızı aldı.
sabah olunca ustanın demesiyle arıza neymiş derseniz eğer 
enjektöre gelen kablodaki soket arızası. değişmesi gerekir ve
adamı yolda koyar mı? koyar işte… 

yol 
sizin programınızı, hesabınızı falan dinlemez dost.
yola düşenlerin baktığı saati olmaz...
ne gelip gideceğine yolun sahibi karar verir.
tüm tedbirlerin üzerine bir hesap kesen vardır…
biz sadece istikamet belirler yönümüzü döneriz. bu kadar evet bu kadarız...
hayatın günlük yürüyüşü de inanın farklı değil… 

meczup  söylendi:

"burası dünya, burada işler hep yarım kalır" dedi.
sonra yüzüne sanki bir sükunet indi!
sessizce
"sabırla bekleyin rabbinizin sizin için takdir eylediği şer bildiklerinizin 
hayra çevirmesi
belki de çok yakındır kim bilir" 
derken 

ibrahim hakkı hazretlerinden bir dörtlük okudu:

"deme şu niçin şöyle
yerindedir ol öyle
bak sonuna seyreyle
mevlâ görelim neyler
neylerse güzel eyler"

dedi ve sustu…