Başarılı Bir İş Adamı ve Mucidin İtirafı

Apple’ın kurucusu ve 56 yaşında hayatını kaybeden Steve Jobs, ölmeden önce kaleme aldığı veda yazısında şöyle demişti:

“İş hayatımda büyük başarılara imza attım. Başkalarının imrendiği bir hayatım oldu. Fakat işimin dışında pek az neşem vardı.

Evet, zengindim. Fakat şimdi her gün ölüme bir adım daha yaklaşırken fark ettim ki, gururlandığım bilinirliğim ve servetim ölüm karşısında hiçbir değer taşımıyormuş.

Çocuklarınızı zengin olmaları için eğitmeyiniz. Onlara dost olmayı ve mutlu olmayı öğretiniz.
Onlara eşyaların fiyatını değil, değerini anlatınız.

Yemeği ilaç gibi yemezseniz, ilacı yemek gibi yemek zorunda kalırsınız.

İnsan olarak doğmak yetmiyor; insan olmak gerekiyor bir de.”

Ve Necip Fazıl Kısakürek diyor ki:

“Ben, insanın kazandığı paradan korkmam; paranın kazandığı insandan korkarım.”

Bir de Anadolu Selçuklu Devleti’nin, devlette görevli olarak atayacağı kişilere ilişkin bir Meymenet Meclisi” vardı.

Devlet memuru veya yönetici olmak isteyen gençler bu meclise müracaat ederlerdi. Devlet adamı adayı olan bu gençler, heyet tarafından ayrıntılı bir şekilde incelenir; soy sopları araştırılır, huyu suyu, gözüpekliği, vatan sevgisi ve yetenekleri değerlendirilirdi.

Sonra aday hakkında bir karara varılırdı. “Tamam, sen sınavı geçtin.” denildiği anda aday, boş kadrolara başvurabilir ve doğrudan atanabilirdi. Ancak sınavı geçemeyenler, yani Meymenet Meclisi’nden olumlu görüş alamayanlar bir daha devlet hizmetine giremezlerdi.
İşte bu kişilere “meymenetsizler” denirdi.

Soru:
Acaba günümüzde devlet adamı, bürokrat veya kamu görevlisi kimliğine sahip olanlardan kaçı, eğer bugün bir Meymenet Meclisi kurulsa, o meclisten geçebilirdi?
Durup dururken aklıma geldi ve sordum.

Ve izninizle bir soru daha sormak isterim:

Osmanlı’dan günümüze liyakat ve sadakat kavramları nasıl değerlendirildi?
Bu iki kavrama eşit düzeyde mi yaklaşıldı, yoksa sadakat her zaman öncelikli mi oldu?

Sürçülisan ettiysem affola.