BEN AĞLARIM, AHMEDİ MUHTAR AĞLAR!

Beni dinle dur biraz, sözümü iyi anla: 
Ahlaksızlar elinde bu öksüz diyar ağlar! 

Kadın yolu şaşırdı, erkek tümden yitirdi
Bir kılavuz yok diye namus ağlar, ar ağlar!

Yurduma kapak atan süprüntüler elinde
Soylu yiğitlerimin asıldığı dar ağlar!

Sana beş beden büyük, kurulduğun o makam
Çaldın çırptın, rüşvetle kazandığın kâr ağlar! 

Hırsız, hain, yalancı: Üst düzey, zengin, güçlü…
Adaletin kılıcı asılmış duvar ağlar!

Onlara hep zenginlik, bize şehadet düştü
Bu nasıl taksim diye, yine de onlar ağlar!

Başımızın tacıyken şehitlerden emanet
Ana-baba, eşlerle, oğullar, kızlar ağlar!

Bize ‘sağ-sol’ dedirip yüz bin plan yapmışlar 
Geç anladık nafile, güle bakıp har ağlar!

Gözünü-umudunu yurt dışına çeviren
Şu körpecik yürekler, inler durur zar ağlar!

Açlık, kıtlık canına tak etti çaresizdi 
Kirli sular içine karışan pınar ağlar!

Nerde coşkun çaylarım, nerde görklü bağlarım
Göz yaşımın seline eğilen çınar ağlar!

Biz dağlarda yaşarken ovamız talandaymış
Mor sümbüllü yaylamda yaslı karalar ağlar!

Onca zaman sabırla zalimlerin üstüne
Lavlarını bekleten şu ulu dağlar ağlar! 

Bunca zulüm-talana, azgınlığa, vurguna
‘Daha yok mu?’ diyerek cehennemde nar ağlar!

Hangi yana dönersem zulüm, yokluk, sefalet
Zalime sıkılmayan paslı kurşunlar ağlar!

Kimsemiz yok mu bizi ayağa kaldıracak
Boynumuz neden bükük, yaran ağlar, yar ağlar!

N’olur bir yol gösterin, bu nasıl kâbus böyle 
Yurdumun temelini canla atanlar ağlar!

Yanan gönlüme çare, ateşime su dedim
On bir ay sessiz bekler, zemheride kar ağlar!

Ne yürünecek bir yol ne de bir dava kaldı
Ömürlük çabamıza kuru ırmaklar ağlar!

Ben ağlarım, susarsam kararan gökler ağlar!
‘Nerde ümmetim?’ diye Ahmedi Muhtar ağlar!

‘Nerde ümmetim?’ diye Ahmedi Muhtar ağlar…