işte özgürlük budur müslüman

bir tayın doğumunu izledin mi hiç dost?
ana rahminden düşer düşmez titrek bacaklarıyla kalkmaya çalışır. düşer, kalkar, yine düşer…
birkaç saat sonra bakarsın, anasının peşinden koşuyor.
kuzu öyle, buzağı öyle…
diğer canlı yavru dünyası da bezer işte…

kimse onlara aylarca, yıllarca bakmaz. hayata hızla atılırlar.
rabbim onlara ne lazımsa vermiş.
bal arısına vahyetmiş; nerede yuva kuracağını, ne yapacağını öğretmiş. (nahl, 68)

ama insan yavrusu öyle mi?
varlıklar aleminde en uzun bakıma muhtaç olan odur.
emeklemesi  bir yılı, konuşması iki yılı… 2 yıl annesini emer.
daimi dişlenmesi bile 12 yılı bulur...
sonra bilirsiniz işte …
hele bizim memlekette iş daha da uzar.
yirmi beşinde üniversiteyi bitirmiş, otuzunda hâlâ "bir iş bulsun da…" denilen evlatlarımız var.
ana babanın gözetiminde, ana babanın cebinde…

peki bu kadar uzun yıllarda onlara ne öğretiyoruz?
komik… gerçekten komik…

dindarı, gavuru… hiç fark etmez.
bu memlekette çocuk eğitimi denince hepimizin aklına gelen soru aynı:
"bu çocuk ileride karnını nasıl doyuracak?"
bulduğumuz tek cevap da okul.

devlet de bu yöne itiyor, yönlendiriyor.

çocuk on sekiz yaşına kadar binlerce soru çözüyor. 
sonra üniversite, sonra iş kaygısı, sonra geçim telaşı…

dur bir dakika dost!
o zaman ne farkımız kaldı?
tay da karnını doyurmak için ayağa kalkıyor, kuzu da.
onlar bunu birkaç saatte öğreniyor, biz otuz yılda.

besin zincirinde iyi bir yer kapmak hayatın amacı bu olunca
hayvanlar aleminin yolunu yürüyoruz;
üstelik onlardan daha geç ve daha yorgun.
insan doğar, büyür, yer, içer, ölür.
sonrası yok.

merhamet tam da burada başlıyor işte. öyle bir hayata acımamak elde değil.

oysa aziz kitap insanı bambaşka anlatır.
"ben yeryüzünde bir halife yaratacağım" der rabbimiz. (bakara, 30)
halife diyor dost! orada mısın?
emanetin taşıyıcısı, ahlaki bir yönelişin sahibi…
karnını doyurmak için değil,
bir yola düşmek için yaratılmış bir varlık.

bunu en güzel fatiha anlatır. hiç dikkat ettiniz mi?
önce hamd edilir. alemlerin rabbi anılır. rahman ve rahim olan, din gününün sahibi olan…
varlığının sebebini fark eden kul sonra şunu söyler:
"yalnız sana ibadet eder, yalnız senden yardım dileriz."
işte özgürlük budur müslüman.
işte özgürlük bu…
patrona, piyasaya, diplomaya değil; yalnız ona…

ve özgürleşince 
hemen ardından o duayı eder:
"bizi dosdoğru yola ilet."

dikkat et; zengin et demiyor, iyi bir iş ver demiyor.
tek dert var,
tek arzu …
rabbim yolunda tut diyor.

fatiha okuyan insan, 
besin zincirinde yer kapma telaşında değil, 
dosdoğru yolda kalma çabasındadır.

demek ki iki türlü insan var.
biri zincirde daha iyi bir halka olmanın peşinde. doğar, yaşar, ölür.
öteki varlığını rabbine adamış. 
bilir ki ölümden sonra bir hesap var, verilecek bir cevap var.

şimdi söyle dost;
kendimizi ve
çocuklarımızı hangisine hazırlıyoruz?

on sekiz yıl binlerce soru çözdürdüğümüz evlatlarımıza, 
asıl sorulacak soruyu hiç sorduk mu?

ökkeş, yani diyorsun ki mustafam;
yolda, yolundayız 
ya da değiliz…
dedi sustu..

Not; yazılarımın, dilediğiniz kısmı dahil, dilediğiniz şekilde dostlarınıza ikram etmeye açıktır. bir gönle daha temas etmek iyidir. valla!

Paylaş