paramparça tuz buz olmuşuz dost, görmüyor musun?


komünizmin en büyük çıkmazı
insanları eşit yaparak adaleti sağlayacağız iddiasıydı. 
onun için de mülkiyet edinmeyi yasakladılar. ve en büyük adaletsizliği yaptılar. 
kabiliyetleri, hırsları, tecrübeleri, akılları, çalışma azimleri, sağlıkları vs çok farklı olan insanlığı aynı çuvala koyup farklılıkları gözetmeyince olan malum...
mecburiyetten yapılan ne varsa 
kişiyi ve hizmet alan toplumu mutlu etmesi mümkün olmayan, 
adeta insanlığı paramparça yapan bir zulüm hikayesi ortaya çıkardılar...

komünist sistemdeki bir anlayışla 
dikkat ederseniz memurluk zihniyetinin de benzer tarafı var
hangi aklın ve kabiliyetin adamı olursanız olun aynı birimde aynı ücret ve benzer karşılıkları almak zorunda kalan
bordro mahkumu diyorlar işte 
kişilerin durumu sayısız verimsizliğe ve mutsuzluğa sebep oluyor 

memur olan zihniyet üretemez dost 
"sallarım başımı alırım maaşımı" anlayışı diyorum 
ne hizmet kalitesini tam gerçekleştirir ne de daha önemlisi kişinin çalışmasını 
ve kendini geliştirmesini sağlar.
dedikodu kazanıdır çok zaman mesai ortamı.

mükellef oldukları mecburen yapılan işler haline dönüşür. 
işin içine gönlü, sevdası, insanın kendi rengi girmeyince. 
onun için memur adamlardan
doğru dürüst bilim adamı, filozof, sosyolog, ilahiyatçı vs falan çıkmaz. valla. 
siyasetci hiç çıkmaz. ömrü çanta taşımak ve emir alarak geçen bir şahsiyetin 
siyasetçi, 
iyi bir yönetici olması ne mümkün. 
anladınız siz!

hayır dost hayır! 
memur kesimini gömmek gibi bir niyetim yok. İlla ki çok güzel insanlar vardır.
derdin ne kardeşim? diyorsanız eğer:

memur zihniyetine benzeyen dindarlıktan bahsetmek istiyorum.

mecburiyetten yapılan tüm ameller,
memuriyet zihniyetiyle yerine getirilen işlere benzer. 
memur arkadaşlar bilir, gördüğüm kadarıyla, 
"bitse de gitsek birader diye saati gözleyen," 
mesai bitimine dakika sayan, bir saat önce işi çok zaman bırakmak için yavaşlatan 
hazırlık yapan, zihniyet işte. 
hikayesini bilirsiniz...
adeta süt makinesi olan montofon ineği bile memur yapılınca süt verimini 
yarıya düşürme hali işte. 


bir toplumun dinle olan ilişkisi
atalardan miras kalan bir değer olmuşsa,
"yani coğrafya kaderdir" diyorlar ya! oradan nasiplenmişsek dost, 
çok zaman terlemediğimiz kazanımlar nedeniyle 
ya hoyratça en kıymetli değerleri harcar, bitirilir, 
ya da kıymet bilinmez el değmeden bi kenarda atılır durur…
sanki paha biçilmez değerdeki bir antikayı izbe olan bir yerde tutmak gibi işte...
veya neyi sattığını bilmeden elden çıkarıp üç kuruşa tüketmek gibi…

"istikamet üzere" olmak için insana Allah'tan bahşedilen en kıymetli verilen şey
Allah'ın yol göstermesidir. 
öyle olduğu halde inanmak deyince, 
dinin çok zaman emirlerini ve isteklerini bir mükellef anlayışıyla 
mecburen
yük olarak altına girdiğimiz işler olarak kabul ediyor,
ve yapıyoruz. 

sahi size bu ilginç gelmiyor mu? 
Allah'ın bize hiç ihtiyacı yokken ve bunu aziz kitap açık bir şekilde beyan etmişken, 
"kesilen kurbanların etleri, kanı göğe ulaşmadığı" gibi. 
yapılan her türlü ibadet ve taatin sadece biz kullar için gerekli olduğu bir gerçekken, 
dine muhtaç olan biz gibi değil de, 
ne yapalım böyle işte 
yapacağız, dileyen, isteyen, emreden Allah mükellef tutmuş mantığıyla dindarlık yapmak gönül dünyamız da tamiri zor yaralar açıyor. farkında mısınız?

içinde bu muhtaçlığı taşımayan bir kalbin dindarlığı
bütünlüğü bölünmüş, parçalanmış bir dindarlıktır ve dost valla sahibini yorar...
ah bir bilsek...

akıp giden sayısız çeldiricisi ve 
yoldan çıkaracak azgın dalgaları olan hayatın içinde
bizi sağ salim istikamet tutturacak ve daha önemlisi menzile taşıyacak işaret taşlarını ayağımız altına seren rabbimizdir. 
dinin emirleri
Allah’ın bizi düştüğümüz kör kuyulardan çıkartmak için sarkıttığı "kopmaz ip" olduğunu bilmekten bahsediyorum...
mecburiyetten değil 
bizim esas ihtiyacımız olan diyerek sahiplendiğimiz zaman bütünlüğümüzü sağlayacağız. 
bütünlük de ne mi? arkadaş hele bi söyle diyorsanız;
paramparça tuz buz olmuşuz dost, görmüyor musun?
toplayamaz olduk, dökülüyoruz adeta yolda. 
yapıp geldiğimiz inandığımız şeylere bir anlam yükleyememekten bahsediyorum. 

din gibi eşsiz bir teklife memur zihniyetiyle yaklaşınca 
bir ruh giydirmeyince mükellef olduklarımıza 
sürekli tekrarı olan ama kabuğunu doldurmayan, 
ezber amellere dönüşüyor...

sanki yanlış adreste gezinen ve 
gideceği yeri bulamayan adamın halidir ruh dünyamız.
sağımız solumuzdan acısı her gün ortaya saçılan,
ama bir türlü nedenini bilmediğimiz, anlamak için de dert sahibi olmadığımız
en önemli rahatsızlığımız benim dediğim...

onun içindir dost 
sükunet bulamıyor insanlık, 
dinlisi de dinsizi de aynı dertten muzdarip.
ah sükunet! 


meczup bir derin nefes aldı;

hayatın yaratılış ritmine gönüllü uyan bir yürüyüş 
sekinet
sebebidir. 
din bunun için gelmiştir ve bütün bir kalple sahiplenmek gerekir 
dedi ve sustu...

Paylaş