İçimin Cız Ettiği Yer -Zeynep Taş

Yürek ipimle dokuyordum evimin en güzel köşesine sereceğim halımı..

Nasıl da özeniyordum..

Gözlerden ırak olsun istiyordum, görkemli renklerimi kimseler görmesin..

Yabancı göz değmesindi..

Endişelerimin beni esir aldığını hissettiğim o demdi..

Ah biçare yalnızlığım dedim kendi kendime.. Gönlümdeki akan yaşa şahid olan yalnızlığım...

O son rengi dokurken yalnızlığımı yüzüme vuran o rengi.. İtilmişliğimi, sevilmemişliğimi, terk edilmişliğimi anlatan o rengi dokurken .. 

İyi ama nasıl serecektim o halıyı evime.. Ya anlayan olursa korkularımı.. Yüreğimin dilini çözen olursa eyvah eyvah.. Bağ arıyorum bir bağ.. Onca emek vermiştim o son bağ hangi renk olsundu...

Acılarımın dayanıp boğazıma düğümlendiği o an.. Sanki ruhuma derin bir hançer saplandı.. Hırs ile , bir gün evet bir gün bitecek dediğim o can havli ile bittiğini görünce dokuduğum halının.. Gözlerimin önünde o koskoca boşluk...Şimdi ne olacaktı..

Neydi yani?  Ne olacaktı? Kalakaldım.. İçimin cız ettiği yer...

Mutlaka yeni bir model bulmalı, ayağımın bastığı her yerde farklı bir kompozisyon olmalıydı.. Silkelemeliydi öyle ya... Nasıldı, ortak paydamız neydi, hala söze gelememiştim... 

Sınırsız olan hüznüm, yaşadığı sınırlı zamanımı tüketmek üzere.. Dem bu dem... Ölümün ayak sesleri.. Kahverengi yok yok... Siyah.. O da olmaz.. Ele verme kendini..!

Ya hangi renk olmalıydı... Beyaz.. Bence en çok beyaz yakışırdı... Dokumak en iyi yaptığım şeydi.. Kararım kesindi...Beyaz bir ölüm.. Temiz, ak pak bir ölüm.. Ümit üzere iman üzere bir ölüm.. Hem hangi ayrılık hüzünlü olmamıştı ki.. 

Duvarların üzerime üzerime yürüdüğü, sabrın can olup göğüs kafesimde attığı, yine yeniden lütfen hayat ver bana dediğim o dem.. 
İçimin cız ettiği yer : 

"Sizden birine ölüm gelip de: “Rabbim! Ne olurdu ecelimi biraz daha erteleseydin de sadaka verip iyi kullardan olsaydım!” diye yalvarmadan önce size verdiğimiz rızıklardan Allah yolunda harcayın."
Münafıkun 10.ayet 

Bir odamda yeşil tonların, diğer odamda beyaz tonların ağır bastığı ölüm.. Keşke'lerden azade bir ölüm..Ak pak temiz bir ölüm... Temizlendiğin ölüm.. Hayalimde olan ölüm :

Allah, takva sahiplerine şöyle nida eder: "Ey âyetlerimize imân edip müslüman olan kullarım! Bugün size hiçbir korku yoktur ve siz üzülmeyeceksiniz.."
Zuhruf Suresi 68. Ayet

Sahi dokudun mu yüreğini ilmek ilmek.. Sahtekarların, iki yüzlü Münafıkların arasından sıyrılıp o rengi buldun mu ? 

Senin tufanın ne alemde..! 

Göklerden inen çılgın sesi duyuyor musun..!

Firavun'unun boğulduğu suyun rengi neydi..! İ

brahim'in ateşi hangi renkti..!

Hır-gürlerin rengi peki..!

Kadın için para için makam için kaç paraya satıldın..!

Ruhunu dokuyabildin mi ya onca hengamede kendi rengini okuyabildin mi!

Meyil verdiklerin, meylini verdi mi sana..?

Ahh içimin cız ettiği yer..

Şiirlerimin utandığı, karalar bağladığı, başımın kuma gömüldüğü yer..

Ne kadar da yalnızım Ya Rabb.. Ne kadar...

Senden bihaber yaşamakmış yalnızlık...

Uzatılan o ip, derin kuyulardan çıkman içindi oysa, yüreğini ilmek ilmek dokuman içindi.. Nasıl da ayak direttin, cehaletin rengi neydi..? 

Komünizm, Liberalizm, Sosyalizm, Makyevelizm, Nihilizm, Hedonizm..

Senin rengin neydi..? 

Kitabın ortasından konuşmadan geçti ömrün.. Ya anlasalardı eyvah eyvah.. Korkularını rehin alacaklardı...Onun için sustun.. Değdi mi bari..!

Oysaki ölüme doğmanın ilmine vakıf oldukça karargahın sağlam olacaktı.. Hangi mevzidesin, kaç kurşunluk canın...

Kınanma korkularının, mefaatlerinin, gafletinin, heva ve heveslerinin sofrasına bağdaş kurmuş otururken, mahşer aleminde yaşadığım o derin yalnızlığım.. Aahh içimin cız ettiği o yer..

Şu halde , koyu bir siyah.. Buldum evet, koyu bir siyah ile dokumalısın halını.. 

"O: “Rabbim! Beni niçin kör olarak dirilttin? Oysa ben dünyada gözleri gören biriydim” diye itiraz edecek.." (Tâ-Hâ Suresi 125)

Kalbi körler için en yakışan siyah olmalıydı öyle ya..

Allah şöyle buyuracak: “Evet, böyle! Âyetlerimiz sana geldiğinde sen onları nasıl unutup bir kenara attıysan, bugün de sen işte öylece unutulur, bir kenara atılırsın.." (Tâ- Hâ Suresi 126 )

Ateşin rengi her zaman kırmızı değildir, bazan Cehennem kapkaradır.. Zira; ateşinde bir sabrı vardır, yanmak onu yorunca siyahlaşır...

Tıpkı kalbindeki siyah noktalar gibi..

Bugün bence bitmez bu halı..

Hangi mevzidesin..? 

Izdırabı uzatan ümidin mevzisindeysen kendi yasını tutmalısın.. Yaşama'nın alışkanlık olmadığını anlamak zorundasın.. Soruyorum ey insan, sen hangi mevzidesin.. ?

Ayakların çamurda , ruhun göklerde olmalı.. Sevmeli ölümü, şehadeti çağırmalı.. Bir haykırış ki ciğerini sıyırmalı...Musallada yalancı şahitleri susturmalı... 

İçimin cız ettiği işte o yer.. 

Nasıl bilirdiniz ey cemaati Müslimin dedikleri vakit : "Hep bir ağızdan onun bakışı maviye çalardı, renkleri ile ölümü beyaza boyadı.. " şahid olsunlardı... Maviye meftundu, çamura saplansa da beyaz şiirleri vardı .. Sonra yeşile çalan halıları... Sıkı sıkı dokuduğu... Bir gün evet, bir gün bitecek dediği yalnızlığı vardı , o yüreğinde har'dı.. Şimdi yandı.. Sevda ile umut ile vuslat ile... 

İçimin cız ettiği yer.. Ölümün, nefes aldırdığı o yer.. Bütün ağıtları, kinleri, kederleri, bitirdiği o yer..

Yüreğimin sesi: 
Öümüm ben; gecenin bağrı gibiyim der...

Batıl'ın eridiği, Veyl olsun ey nefsim dediğim o yer...

Kader kalemi yazmıştı..Cehennemin yorulmayacaktı ..Daha yok mu yok mu ...! diyecekti..

Yanacak yanacak yanacaktı...

Öyle ya ateş usanırdı kırmızı kalmaktan.. 

İnsan da utanmalıydı siyah kalmaktan...