“Üşüyenin halinden ancak üşüyen anlar” / Soner KARTAL

Yıl 2004. Malatya Darende Kırtolar Köyü köy öğretmenliği yıllarım. 

Yıkıldı yıkılacak bir okul lojmanı. Duvarlarında derin çatlaklar. Dışarısı kar,kış, boran. Pencereleri soğuk gelmesin diye naylonla kaplamışım. Her tarafı açık dağın doruğunda yapılmış bir lojman. 

Vadilerden gelen soğuk rüzgar duvarın çatlaklarından girip halımı 10-15 cm havaya kaldırıyor. içeride küçük Çingen sobası denilen küçük soba. Kendini  zor ısıtıyor. 

Kömür çuval çuval.Devlet çocuklara vermiş. 
“Hak geçer" diye bir tanesini bile kullanmıyorum. 

Evdeki deterjan, turşu dahi donmuş vaziyette. 

Dayım Nusret Tararla birlikte iki sıranın üzerine kurduğum yatağım. Yatağın içinde montum, berem, atkım, çorap üstüne çorap, eldivenlerim, iki kat yorganın içinde tir tir titriyorum. 

Ağzımdan çıkan buharın hafif sıcaklığı yüzüme vuruyor. Çok geçmeden buhar yüzümde buz kesiliyor. 

Elini yapıştırsan içindeki kuru odunun ısısını ancak hissedeceğim çingen sobasının,sadece tavana vuran ışığına bakıp ruhen kendimi ısıtmaya çalışıyorum. 

Ve diyorum ki "O" beni sınıyor. 

“Sınayanın sınavını inşallah veririm” diye dua ediyorum...

“Öğretmensin neden kendine soba,kömür yada daha sağlam ev kiralamadın" diyen arkadaşlar olabilir. 

O zaman ücretli öğretmenlik yapıyorum. Asla kınamak için söylemiyorum; okuma yazma bilmeyen köy korucusunun aldığı ücretin yarısını bile alamıyorum. 

Aldığım ücret asgari ücretin kat kat altında. Şakirtler  karın tokluğuna adını bile duymadığı ülkelere giderken biz kendi vatanımızın, kendi çocuklarımıza karnımızı doyurmayacak bir ücretle bir çok yokluklarda öğretmenlik yaptığımızı kimse bilmez, kimse duymaz, kimse farketmez ...

Not: Günümüzde MEB onbinlerce açık olan öğretmen kadrosunu ücretli öğretmenlikle kapatıyor. Asgari ücretin çok altında bir ücretle. 

Maalesef Emek sömürüsünün normal hale gelmiş  bir ülkede yaşıyoruz.