TOPRAĞA EKİLEN KIYAM |KADİR ÇİÇEK
Elimize özgürlüğümüzün tutsak edilmemiş sancağını alarak, Rabbe teslim olanların yolundan gidiyoruz.
TOPRAĞA EKİLEN KIYAM
Kalabalıklar içinde ekşimsi bir yalnızlık yaşıyoruz,
Öfkemizin kin kusan yönünde
Üşengeç bir pişmanlık sarıyor etrafımızı.
Uzadıkça incelen yollarda
Yiğitlik destanı söyler dillerimiz.
Yazılması kolay, yaşanması zor duygular yumağı büyür içimizde.
Ve diz boyu ağlamalar damlıyor Doğumuza, Batının elinden.
Adımız harp meydanında,
Düşüncemiz kılıçların ucunda,
Üstüne üstlük kanla yoğrulmuş şehadetimiz.
Neresine baksak gökyüzünün,
Bize soğuğun şiddetlisini tavsiye ediyor.
Ölürken özgürleşen ruhlarımız var bizim.
Sonra şımarık gençliğimizin kışı sarıyor bizi,
Mağlup oluyoruz dem dem.
Baharı beklemekle geçmez ömür;
Toprak toprak,
Şehir şehir,
Ülke ülke arıyoruz onu.
Çünkü biliriz ki:
"Bulanlar arayanlardır."
Öyküsünde hayat bulurken yaşlı şehirlerin,
Sokak sokak kayboluyor gölgemiz.
Bütün sevdalarda yeni ölümler,
Tanıdık acılar büyüyor içimizde.
Hüznümüzü eriten umudumuz var bizim,
Çocuksu serüvenler depreşiyor bağrımızda.
Annelere kutsal gülümsemeler sunmak için yoldayız.
Ayet ayet, tarih tarih dökülüyoruz,
Güllerin en dolgun yaprağından...
Dualar besliyoruz masumiyetin ruhunda,
Özürler diziyoruz anneler adına, çocuklar aşkına.
Rıhtımlara umudun vapurları yanaşsın diye,
Göğsümüzde kocaman limanlar büyütüyoruz.
Deli gibi özlüyoruz Halep'i, Gazze'yi
Ve aminler yükseltiyoruz arzdan arşa;
Her bir varlık adına, her semtin başında.
Bekliyoruz karanlığı yırtacak o nuru.
Gözleri hüzünle tanışık bebeklere,
Ninniler dağıtıyor suskunluğumuz.
Neresine baksak, dünyanın körlüğü yapışıyor gözlerimize.
Devleşip büyüyen suskunluğa ne demeli?
Saplanıyor yüreğimize,
yere seren bir ok gibi...
Zulmün keskin inadına karşı,
İyilikler ekiyoruz Humus'un toprağına, Kudüs'ün bağrına...
Yağmurlarda yeşeren tüm çiçeklere,
Kıyam adını koyuyoruz.
Yıkıntıların arasından filizlenen o incecik dal gibi,
İnatla ve sabırla toprağa tutunuyoruz.
Usulca ağlamaktan yorulsa da gözlerimiz,
Zalimlerin yüzüne zaferin yumruğunu çarpıyoruz.
Kutlu bir yürüyüş için adaklar adıyoruz,
En hırçın yönümüze yiğitler adını veriyoruz.
Ve böylece bekleyişlerin en anlamlısını yaşıyor kalbimiz;
Elimize özgürlüğümüzün tutsak edilmemiş sancağını alarak,
Rabbe teslim olanların yolundan gidiyoruz.
Yorumlar
0