Sessiz Dönüşüm ve Ağır Vebalimiz: Afar Notları | Ufukcan DEĞER

Temmuz ayında, İslam'ın ilk hicret yurdu olan Habeşistan’daydık. Ekip arkadaşlarımla birlikte Şimdi ki adı Etiyopya’nın Afar bölgesine ulaştık.

​Afar; Hz. Peygamber’in (s.a.v.) “Orada kimseye zulmedilmez” diyerek ashabını emanet ettiği, Kral Necaşi’nin adaletine sığınan ilk Müslümanların izlerini taşıyan kadim bir coğrafya.

​Afar, benim de uzun yıllardır yakından takip ettiğim bir bölge. Bölgenin başşehri Semera’ya en son dört yıl önce, 2022 yılında yine bir sağlık projesi kapsamında katarakt ameliyatları için gelmiştim. O dönemden hafızama kazınan ve anlatımlarımda sıklıkla dile getirdiğim çok çarpıcı bir manzara vardı: Bölgede yükselen devasa kiliseler...

​Afar nüfusu tarihsel olarak ve istatistiklere bakıldığında %97 oranında Müslümandı. Gördüğüm o devasa kiliseleri şaşkınlıkla sormuştum: "Burada bu kadar yoğun bir Hristiyan nüfus yokken neden bu kadar büyük kiliseler inşa ediliyor?" Yereldeki ekip arkadaşlarımız misyonerlerin stratejisini şöyle açıklamıştı: "Hristiyanlar önce mekânlarını oluşturur, sonra içine insanını bulur. Maalesef Biz sivil toplum kuruluşları ise 'Önce Müslümanlar olsun, sonra mescit yaparız' anlayışıyla ilerliyoruz."

​Bu tespit acı ama gerçekti.

​Dört yıl sonra, 2026 yılının Temmuz ayında yine katarakt ameliyatları ve kalkınma projeleri kapsamında Afar’a gittiğimde gördüğüm tabloya inanamadım. Boynunda haç takılı binlerce insan... Bölgede ağır misyonerlik çalışması bulunuyordu. İlk hicretin ve sadakatin sembolü olan bu topraklarda yeni inşaatlar yükselmeye başlamıştı. Sebebini biraz kurcaladığımızda, arkasında yine Hristiyan misyonerlerin yürüttüğü yoğun çalışmayı bulduk.

​Hatta bölgede inşası yeni tamamlanan bir otelin müdürüyle tanıştım. Eskiden Müslüman olduğunu, adının Ali olduğunu ama artık Hristiyanlığı seçtiğini söyledi.

​Dört yıl önceki seferimizde imkânları çok iyi olmayan ama sahibi Müslüman olan bir otelde konaklamıştık. Ekibini de Müslümanlardan oluşturmuştu. Bu sene yine oraya gittik fakat gördüğümüz tablo karşısında ekip arkadaşlarımla birlikte şoka uğradık. Çalışanların neredeyse tamamı Hristiyanlaşmıştı ve otelde artık kendi ibadetlerini yapabilmek adına belli vakitlerde çan çalınıyordu.

​Sahabe-i Kiram’ın ayak bastığı, yüzyıllardır ezan seslerinin dinmediği bu topraklarda demografinin bu kadar kısa bir süre içerisinde böylesine hızla dönüşmesi bizi derinden üzdü.

​Biz yine de durmadık; gerçekleştirdiğimiz katarakt ameliyatlarıyla toplamda 354 kişiye ulaştık. Gıda ve kalkınma projelerimizle beraber binlere dokunduk. Temas kurduğumuz her topluluğa, "Biz Türkiye Müslümanlarının yardımlarını, selamlarını ve dualarını buralara taşıyoruz. Müslümanlar kardeştir, bizler sizi unutmuyoruz ve burada daha sık bulunacağız" sözünü verdim.

​Biliyorum, omuzlarımıza büyük bir yük bindiren bir söz bu... Ancak vermek zorundaydık. O anlara şahitlik etmek bunu gerektiriyordu, biz de bunu yaptık.

​Buradan Türkiye’de faaliyet yürüten kardeş sivil toplum kuruluşlarına çağrıda bulunmak isterim: Biliyorum yükümüz ağır, ancak faaliyet alanlarına Etiyopya Afar’ı da mutlaka dahil etmeliler. Bölgenin tekrar asli hüviyetine dönmesi adına köklü bir İslami eğitim diplomasisi uygulanmalı ve bu stratejiyle bölgeye yönlenilmelidir. İnanıyorum ki sivil toplum çalışmalarımızın yoğunlaşmasıyla birlikte bölgenin bize olan sevgisiyle beraber misyonerlerin çalışmaları kolay boşa düşecektir.

​Biz de bölgede bir mescit ve medrese-okul sözü verdik. Rabbim kaynağını tez zamanda bulup tamamlamayı nasip eylesin.

​Malumun ilamı olacak belki ama batıl durmuyor... Bizler de tek bir gün bile yatağımıza yorgun yatmadığımızda vebal altında olacağımızı bilerek ilerlemeliyiz. Rabbim bize ikram ettiği imanın zekatını verebileceğimiz çalışmalarda bulunmamız nasip eylesin.

​Rabbim akıbetimizi ve ahiretimizi hayır eylesin. Bölgede bizim gibi bu durumdan mustarip olan Müslüman kardeşlerimizin selam ve dualarını okuyucularımız ile paylaşıyorum.