AĞLARSAN HAKKIN GÖNÜL! / A. S. DEMİRCİ

Yine darmadağınık, yine sisli puslusun

Yine yüz bin parçasın, yine kara yaslısın

Yine ağzında zehir, her yangında Aslı’sın

Nedir benim çektiğim senin elinden gönül!

Bana zor gelmemişti aştığım koca dağlar

Zehirli bir yel esti karardı yeşil bağlar

Hangi yanım öldüyse teselli etti sağlar

Çek elini saçımın beyaz telinden gönül!

Ağlayıp sakinleştim, kaç kez kahır doldum da

Her baharda yeşerdim, kaç sonbahar soldum da

Ben nice tufanlarda hep bir çıkış buldum da

Gördün sağ çıkamadım senin selinden gönül!

Kendi elimle bana yumruk attın nedendir

Kaç yıllık emeğimi pula sattın nedendir

Ele güldün kaşını bana çattın nedendir

Neden umutlarımı kırdın belinden gönül!

İpek bir kumaş gibi hoyratça çekip üzen

Öldürmek olmaz deyip derini canlı yüzen

Ne çok beklentin varmış seni havanda ezen

Eşten, dosttan, oğuldan, kızdan, gelinden gönül!

Döküldü gözlerimi süsleyen bütün simler

Dilim dönse ağzımdan çıkmaz bazı isimler

Şimdi ömür ufkuma çizdiğim tüm resimler

Bozuk, kendi yaylamın esen yelinden gönül!

Dedim ki yeter artık, gönül koyma kimseye

Kopan her bir tufana atıldın ne demeye

Tükenince mendilim gözlerini silmeye

Bildim yaran değilmiş elin dilinden gönül!

Bildim yaran değilmiş elin dilinden gönül!

A. S. DEMİRCİ