Mehmet Yaşar Soyalan HERTARAF HABER'DE: Ben İnsan, Yeryüzünün Efendisi!

Ben insan; gülen ve ağlayan, sevinen ve üzülen, seven ve nefret eden, acıyan ve kızan bir varlığım. Çok toplayan az dağıtan, yığdıkça yığan, genellikle cimri, nankör, inatçı, benmerkezci, hırslı, doyumsuz, mızıkçı, uyumsuz, tartışmacı, altındakini ezen, üstündekini kutsayan bir türüm. Çok zaman hayra kullanmasam da soran, sorgulayan, araştıran, düşünen, değiştiren, dönüştüren, oluşturan, keşfeden bir özelliğe de sahibim

Ben insan… Hem süremi hem de sınırımı unuttum. Onarmak bana ağır geldi, yaktım, yıktım bozdum, kırdım, kirlettim. İnsanlık bu sandım. Uyarılar ve uyarmalar bir türlü beni uyarmadı, aksine her uyarı ben daha bir dellendirdi, kibirlendirdi, celallendirdi. Hep bahaneler ürettim, başkasının başına gelen felaketi kendi zaferim sandım. Ölüm benim için değildi. Ben hep genç kalacaktım, kendimi böyle aldattım. Yerden, gökten, içinden, dışından, her bir yönden ve her bir yerden uyarıcılar geldi, ben uyanmadım. Önce uyarıcıları sonra kendi ellerimi ve ayaklarımı, hatta aklımı katlettim. Bana ruhundan üfledi, bana kendi özünden bir nebze lütfetti. Ama ben bu lütfa sırtımı döndüm. Kibirlendikçe kibirlendim. Şimdi ben, bizzat kendim felaket oldum. Dokunduğum her şey yok oluyor. Kendi kendimi yok ediyorum ama ben hala “ben” diyorum. Kendime, kendi özüme, gözüme, kulağıma, elime, dilime bakmadığım gibi yakın çevreme de uzak çevreme de bakmadım. Baktım, baktım da görmedim. Gözüme; “göz”, elime; “el”, kalbime; “kalp”, toprağa; toprak, ağaca; “ağaç”, dağa; “dağ”, suya; “su”, denize; “deniz”, güneşe; “güneş”, ölüme; “ölüm” dedim de ötesini göremedim. Her şeyi bilen ben, Ölümümün kıyametim olduğunu bilemedim. Her gün binlercesine şahit olduğum enfüsi ayetleri, afaki ayetlere aklımı ve zihnimi kapamışken ben münzel ayetlere mi kalbimi açacaktım. Devamlı “ben” derken bu nasıl mümkün olacaktı. Olsa olsa en fazla münafık olurdum.

YAZININ TAMAMI AŞAĞIDAKİ LİNK'TE:

http://www.hertaraf.com/koseyazisi-ben-insan-yeryuzunun-efendisi-457