Müslümanların İktidarı İslamın İktidarı Anlamına Gelmez

08.03.2018
Süleyman Arslantaş

Sanıyorum önce  “ İSLAMCILIK  nedir?” ona bakmak lazım. İslamcılık kavramı aslında tepkisel bir kavramdır. Önceleri bu kavramın yerine “Tecdid” (yenileme) kavramı kullanılırdı. Yine bu işlevi yerine getirenlere de müceddid denirdi. 19. yy ortalarından itibaren kullanılmaya başlanan bu kavaram batı yanlısı kanun, nizam, kültür ve bunların tatbikine ilişkin dayatmalara bir tepki olarak da ortaya çıkmıştır diyebiliriz. Hangi hal ve şartta ortaya çıkarsa çıksın 1850’lerden beri bu kavram kullanılmaktadır. Dolayısıyla İslamcılık kavramı neyi ifade ediyor sorusuna da cevap vermemiz gerekir. Kısaca; “ İslamcılık” insan, hayat ve kainat gerçekliğinin yaratılışına uygun bir tarif, keza Dünya Hayat’ına ilişkin bir tasavvur, inanç, ibadet, muamelat ve yaşayış ile birlikte hayatın tüm şubelerine İslam’ın ana kaynaklarından cevaplar vererek İslam’ın yaşanabilir bir din bir dünya görüşü olduğunu ortaya koymaktır.

 

Kuran-ı Kerim : “ İçinizden öyle bir cemaat bulunsun ki, onlar hayra çağırsınlar ve onlar iyiliği emretsin, kötülükten nehyetsinler.” (3/104) buyurmakta. Bu ve benzeri ayetler dikkate alındığında İslamcılık bireysel olmaktan çıkıyor, toplumsal bir boyuta hatta ümmet boyutuna, tüm insanlığa yönelik bir boyuta ulaşıyor. Her ne kadar bu kavrama karşı “Dindarlık” kavramını öne sürseler de dindarlık kavramı İslamcılık kavramının yerini tutmamaktadır. Zira dindarlık anlayışında daha çok bireysel uygulamalar ve ibadetler öne çıkmakta, İslamcılık’da ümmet bilinci ile İslam anlayış, tasavvur ve nizamının cihan hakimiyeti gibi hedefleri öne çıkmaktadır.

 

Başta Mısır, Hindistan (Pakistan), Kuzey Afrika ülkeleri olmak üzere İslamcılık çeşitli zaman dilimlerinde farklı seyirler izleyerek günümüze kadar gelmiştir.  Keza Türkiye’de de bu seyir devam etmiştir. Bilhassa Tanzimat’tan bu yana Türkiye’deki İslamcılığın seyir defterinde muhtelif şahsiyet ve merhaleler mevcuttur. İslamcılığın seyrinde iki anlayış öne çıkmaktadır; birincisi içerisinde yaşanılan sistem dikkate alınmaksızın Kuran, Sünnet doğrultusunda bütüncül İslam anlayışının anlaşılması, ihya ve inşasını önceleyen yaklaşım… İkincisi ise var olan sistem ve onun imkanları ile oluşturulan İslam anlayış, inanç ve inşaa tasavvuru. Konumuz gereği ikincisini dikkate aldığımızda Osmanlı sonrası Türkiye’de İslamcıların siyasi iradeye göre İslami mücadele ve gayretleri şekil almıştır.

 

Genel olarak 1923’de başlayan Cumhuriyet Tarihinde özellikle sağ ve muhafazakar partilerin yönetimde olduğu zamanlarda “ İslamcılık” tarifimize bağlı kalarak ifade etmek gerekirse; gerilemiştir; hatta işlevsiz bir hale gelmiştir. Muhafazakarların muhalefette kaldıkları zaman dilimlerinde ise atak yapmıştır. 1973-1974 CHP-MSP koalisyon dönemi bunun en tipik örneğini oluşturmaktadır. Zira o tarihe kadar sistemi; İslam muhalifi, İslamcılık karşıtı olarak gören İslamcı kesimin önemli bir kısmı Müslümanların yönetime gelmesini İslam’ın yönetime gelmesi olarak okudular…  Ya da Müslümanların iktidarını İslam’ın iktidarı olarak gördüler.

 

28 Şubat sürecinde de Erbakan ve onun partisi, Refahyol Hükümeti’nde kendi iktidarlarını İslam’ın iktidarı gibi algılamaya başladıklarında 18 maddelik 28 Şubat Kararnamesi ile karşı karşıya geldiler. Ortaya konulan maddeler tek tek incelendiğinde Cumhuriyetin niteliklerinden başlayan, kurban derileri, Kur’an kursları, İmam Hatip okulları, İslamcıların sermaye birikimleri ve Atatürk’e saygısızlık gibi konularla son bulan bu kararnameyi dikkate alarak askerlerin İslam’ı düşman konumuna oturttukları iddiası biraz uçuk kaçıyor. Askerler, Erbakan’ın şahsında söylem ve eylem farklılığını dile getirerek bir uyarı/muhtıra ortaya koydular. Bu doğrumu idi? Hayır! Ama unutmayınız ki; 9 Ocak 1997 Başbakanlık kriz merkezi kararnamesi ile Erbakan MGK’ya hava kirliliğinden dış müdahaleye kadar her türlü yetkiyi vermişti.

 

Erbakan’ın ortaya koyduğu yönetim elbette İslami bir yönetim değildi. Refahyol Hükümeti’nin diğerlerinden farkı laik, demokratik bir sistemi yönetenlerin namaz kılanlarının fazla olduğu, İslami aidiyetlerinin diğerlerinden çok olmasından ibaretti. Keza sistem aynı sistemdi. Yani Müslümanlar artık şunu iyi anlamalılar; Müslümanların iktidarda olmaları İslam’ın iktidarda olduğu anlamına gelmez. İslam belirsiz bir din, dünya görüşü değildir. İtikadi, ibadi, siyasi ve benzeri tüm boyutları ile netleşmiş asırlar boyu tatbik edilmiş bir dindir, Dünya görüşüdür.

 

Muhtelif zaman dilimlerinde Müslümanların gerek iktidarda ve gerekse muhalefette yer yer İslam’a rağmen yönetimlere talip olmaları İslam’ın bir emri gereği değildir, kendi tercihleridir. Zira bu konuda Kur’an hiçbir tevile, tefsire, yer bırakmayacak kadar net bir şekilde : “Onlara yeryüzünde iktidar verdiğimizde onlar namazı kılarlar, zekatı verirler, iyiliği emreder kötülükten vazgeçirmeye çağırırlar.” (22/41) hükmü ile de meseleyi açıklığa kavuşturmuştur. Allah’ın bu hükmüne rağmen Türkiye’deki İslamcıların bir kısmı ya da önemli bir kısmı Turgut Özal ile başlayan Ak Parti iktidarı ile ivme kazanan bürokratik, ekonomik, siyasi tercihlerinde çoğu kez İslami bir aidiyetten daha çok konjonktürel davranarak savruldular. Savrulmakla da kalmadılar bazı İslami olmayan anlayış ve uygulamaları da sanki İslam’danmış gibi görmeye ve göstermeye çalıştılar. Dün İslami olmayan anlayış ve uygulamaları ortaya koyan bir kısım siyaset erbabını İslami manada ötekileştiren İslamcılar, bugün aynı şeyleri yapan ve fakat İslami aidiyeti öne çıkan siyasileri bırakınız ötekileştirmeyi onlara günahkar demeyi bile yakıştıramıyorlar. Bu, savrulma değil de nedir?

 

Konuya “İslamcılık” tan girdik devam edelim. Doğrusu, şahsen günümüz İslamcılarını tanıyamaz hale geldim.  Meğer masa-kasa arzuları ne de çokmuş (!) Demek ki daha önce bunlara kavuşamadıkları için karşı imişler (!) Doğrusu Cumhuriyet Tarihi itibariyle Türkiye’de İslam ve İslamcıları Ak Parti iktidarı öncesi, Ak Parti İktidarı sonrası diye ikiye ayırmak lazım. Yani milattan öncesi ve sonrası gibi. Burada bir hususun altını çizmek istiyorum. Ak Parti kurulurken bir tüzük hazırladı, bu tüzük dikkatlice okunduğunda AK Parti, Müslümanlara İslami manada hükmetme ve yönetme diye bir vaatte de bulunmadı. Bilakis mevcut sistem içerisinde ve sistemin, yasaların vaat ettiği hakların; İnsan Hakları, fırsat eşitliği, hukukun üstünlüğü gibi zaman zaman gasp edilen, 28 Şubat kararları ile de doruğa çıkan ihlallerin ve gaspların iadesini vaat etmektedir. Doğrusu Ak Parti İktidarı önemli ölçüde bu vaadini de yerine getirdi. Bireysel olarak İslami yaşamın önündeki engelleri neredeyse bütünüyle kaldırdı. Dolayısıyla İslam adına Ak Parti’nin yakasına yapışmak haksızlıktır. Zira anayasada tarifini bulan sistem ve ona bağlı olarak hükümet etmek isteyen bir partinin tüzel kişiliğine İslam adına muhalefet etmenin de bir anlamı yoktur. Esas manasızlık böyle davrananların İslam’ı anlama, inanma, inşaa ve yaşama sürecinde kendilerinin konumlarını dikkate almamalarıdır. Müslüman’ın muhalefeti olur mu ya da olmalı mı? Elbette! Ama, bu muhalefet olsun diye değil, hadi konu başlığıyla devam edelim gerçek bir İslamcının muhalefeti İslam’ı yaşamasının sonucunda ortaya çıkar. Yani Müslüman’ın muhalefeti hakkın ikamesi sonucu oluşur.

 

Bakınız yakın bir zamanda yaşamış olduğumuz 15 Temmuz felaketi bile İslam’ın, İslamcılığın ön gördüğü anlayış, tavır ve yaşam modelini yeterince ortaya koyamadığımızın bir sonucudur. 15 Temmuz öncelikle İslamcılık açısından, ardından da sistem açısından tahlil edilmelidir. Gerçek manada İslam’a ve onun ilkelerine gönül veren Müslümanlar sadece FETÖ’ye değil tüm benzerlerine karşı tavır koymalıdırlar. Bu tavrı bir cümleyle özetlemek gerekirse; “Akıl ile Vahiy arasına giren her şey tağuttur.” Hükmü ile olaya, oluşumlara yaklaşılmalıdır. Bugün yaşadığımız ülkede FETÖ ve benzeri birçok oluşum yollarına devam etmektedirler. Ne var ki İslami aidiyetlerini Kur’an ve onun en önemli tatbikçisi olan Hz. Resulullahın (a.s) sünnetinden almayanlar FETÖ ve benzerlerini takdis ettiler ve etmeye de devam etmektedirler. Üstelikte Allah’ın şu önemli buyruğuna rağmen “(Ey insanlar!) Rabbinizden size indirilene uyun; ondan başkasına uymayın! Ne kadar da az öğüt alıyorsunuz!”(7/3)  

 

(Haksöz Dergisi- Mart 2018)

Yorum Ekle
Yorumlar
Henüz Yorum Eklenmemiş
NewsBox
Ford Servis / Oto Çiftel
Dürümiye / Lezzete Davetiye
Yazarın diğer yazıları